home
nieuws
stichting
programma
  - data en tijden
  - schrijvers
  - reserveren
  - fotogalerij
contact
links

 

 

Schrijvers

Alexander Munninghoff

Alexander Münninghoff (Posen, 1944) is een Nederlands journalist, Slavist, Ruslandkenner en schrijver. Van 1974 tot 2007 werkte hij voor de Haagsche Courant. Münninghoff heeft veel artikelen en boeken over de schaaksport geschreven. In 1983 won hij de Prijs voor de Dagbladjournalistiek en in 2015 de Libris Geschiedenis Prijs voor zijn boek De stamhouder.

Münninghofs vader vocht voor de Waffen SS aan het Oostfront, zijn grootmoeder was een Russische gravin. Münninghoff doorliep het Gymnasium Haganum. Hij studeerde Slavische taal- en letterkunde aan de Universiteiten van Leiden en Amsterdam. Münninghoff werkte indertijd voor de MID (Militaire Inlichtingen Dienst) als instructeur Russisch. Als journalist was hij tussen 1986 en 1991 correspondent in Moskou voor de Haagsche Courant. Voor dezelfde krant was hij oorlogscorrespondent in Cambodja en El Salvador. Verder versloeg hij de Eerste Golfoorlog tussen Iran en Irak. In 2014 publiceerde hij de bewogen geschiedenis van zijn familie onder de titel De stamhouder, een familiekroniek. Voor dat boek ontving hij in 2015 de Libris Geschiedenis Prijs.

“Ik ben geboren op 13 april 1944 in Posen, een oude Poolse stad die eeuwenlang Poznán werd genoemd. Maar toen ik er geboren werd, te midden van bombardementen die het einde der tijden leken aan te kondigen, was dit Posen een Duitse stad vanwaaruit Hitler-Duitsland zijn Heerestruppen naar de Sovjet-Unie had gestuurd en die nu de verminkten, de gewonden, de doden en een onafzienbare stoet vluchtelingen terugkreeg. Mijn familie had deel aan dat drama. Over hen gaat dit boek. En over de gevolgen van de oorlog.” Aldus Münninghoff zelf over De stamhouder.

Münninghoff is een niet onverdienstelijk schaker Hij schreef ook boeken over schakers (Donner, Euwe en Fischer) en over de Haagse schaakvereniging Discendo Discimus.


Özcan Akyol

Özcan Akyol (Deventer, 1984) is een Nederlandse schrijver en columnist. Hij deed de mavo en studeerde later journalistiek en Nederlands. De laatste studie heeft hij echter niet afgerond. Naast zijn literaire werk is hij vaste columnist van het Algemeen Dagblad, VARAgids, Nieuwe Revu en maar liefst zeven regionale dagbladen. Daarnaast publiceert hij van tijd tot tijd in het literair voetbaltijdschrift Hard gras.

In september 2011 debuteerde Akyol met het korte verhaal Zero Impact in de bundel WTF? Volwassen worden na 11 september. Dit boek gaat over jongeren die na de aanslagen op 11 september 2001 in New York opgroeien. Een jaar later verscheen zijn debuutroman Eus (2012). Het boek gaat over een Turks-Nederlandse jongen uit een gastarbeidersgezin die zich aan zijn achtergrond probeert te ontworstelen. Het werk werd als een gedeeltelijk autobiografische "schelmenroman" gepresenteerd. Eus kreeg voor en bij verschijning veel aandacht in de Nederlandse media. “Na Eus zal de vaderlandse literatuur nooit meer dezelfde zijn”, aldus destijds de ons helaas ontvallen schrijver Joost Zwagerman. Een maand na het verschijnen werden de filmrechten gekocht door Eyeworks.

Akyol is sinds zijn debuut naast schrijver ook opiniemaker. Hij is veelvuldig op televisie om zijn mening te geven over de actualiteit, bijvoorbeeld in programmas als De Wereld Draait Door en Pauw. Hij staat bekend om zijn nuchtere analyses en directe taal.
In het najaar van 2014 verscheen het eerste kinderboek van Akyol: Wij vieren geen feest. In dit verhaal gaat een jongetje op kerstavond op zoek naar hulp voor zijn zieke broer. Hij stuit op veel weerstand en leert een harde les. Het boek verscheen in een kleine oplage.

In februari 2016 verscheen zijn tweede roman, getiteld Turis. Hierin gaat de hoofdpersoon op zoek naar het vermeende dubbelleven van zijn tirannieke en alcoholistische vader, teneinde zijn ouders uit elkaar te drijven. Het boek werd als literaire fictie gepresenteerd, hoewel het verhaal veel gelijkenissen met het echte leven van de schrijver zou vertonen. “Met zijn nieuwe boek lost Özcan Akyol zijn belofte meer dan in. Turis is een overrompelende roman over een vader, een zoon en een moeder. Ontroerend, hard en weergaloos”. Aldus karakteriseerde Ronald Giphart de roman.

Daan Heerma van Voss

Daniel Jan (Daan) Heerma van Voss (Amsterdam, 1986), schrijver en interviewer, studeerde geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is de oudere broer van schrijver Thomas Heerma van Voss en zoon van oud-omroepbaas Arend Jan Heerma van Voss. Vanaf 2010 verschijnen van zijn hand regelmatig boeken en artikelen in kranten en weekbladen. In 2015 verscheen Ultimatum, een trhiller die Heerma van Voss schreef met zijn broer Thomas.

In september 2010 maakte Heerma van Voss zijn literaire debuut met de roman Een zondagsman. In 2012 gevolgd door Zonder tijd te verliezen, een roman losjes gebaseerd op zijn leven in Italië, waar hij van 2004 tot 2005 woonde. Zijn doorbraak beleefde hij met de roman De Vergeting (2013), over Heerma van Voss geheugenverlies in één dag. Volgens Humo van dat jaar, behoort hij tot de tien meest getalenteerde schrijvers van de lage landen. Ook A.F.Th. van der Heijden noemde Daan Heerma van Voss een van de grootste literaire talenten van het land.

In 2014 volgde Het Land 32, dat zowel zeer geprezen als fel bekritiseerd werd. Vrij Nederland bestempelde het boek als literaire dikdoenerij, terwijl NRC Handelsblad schreef dat Daan Heerma van Voss voor het eerst volledig liet zien dat hij een van de meest veelbelovende en ambitieuze schrijvers van de jonge generatie is. De Post Online noemde het boek briljant.

Ultimatum (2015) is het eerste boek dat de broers Heerma van Voss samen schreven. Voormalig psychiater Aron Mulder leidt een teruggetrokken leven na de onopgehelderde moord op zijn vrouw. De geruchten over zijn betrokkenheid bij de moordzaak dreven zijn cliënten weg, en ook zijn zoon Alexander, die naar New Orleans verhuisde en een andere naam aannam. Als blijkt dat Alexander verdacht wordt van de moord op zijn vriendin, gepleegd in de moerassen van Louisiana, besluit Aron in actie te komen. Vader en zoon komen lijnrecht tegenover elkaar te staan.

In februari 2015 ging zijn nieuwe grote interviewserie van start in de Volkskrant, getiteld Van de ene op de andere dag, over de leefwereld van werklozen. In april verscheen een grote reportage over zijn embedded-bezoek aan het Nederlandse legercontingent in Mali, verschenen in de Volkskrant, getiteld Onder Blauwhelmen.

Daan Heerma van Voss woont en werkt afwisselend in Amsterdam en de Verenigde Staten. In 2012 won hij De Tegel voor journalistieke uitmuntendheid.

Foto: Merlijn Doomernik

Douwe Draaisma

In een al bijna traditionele samenwerking met de Protestantse Kerk Sneek ontvangen wij de schrijvende psycholoog Douwe Draaisma (Nijverdal, 1953). Deze psycholoog is gespecialiseerd in de aard en mechanismen van het menselijk geheugen. Hij is bijzonder hoogleraar in de geschiedenis van de psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Draaisma is de auteur van een aantal zeer succesvolle boeken die veelvuldig zijn vertaald. Met zijn boek Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt (2001) won hij meerdere prijzen. Het boek werd in meerdere talen vertaald. In het najaar van 2010 heeft Draaisma in samenwerking met het dagblad Trouw de schrijfwedstrijd ‘Vergeten’ uitgeschreven met 438 inzendingen.

Douwe Draaisma, is een literair talent en een gedreven wetenschapper. “Ik ben geboeid door die wonderlijke selectiviteit van het geheugen. Dat labyrint waaruit zich ineens iets kan losmaken. Het geheugen blijft een mysterie.” Draaisma maakte naam met De metaforenmachine (1995), dat het fundament heeft gelegd onder zijn oeuvre, en bij een groot publiek vooral met Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt (2001) en Ontregelde geesten (2006), maar sinds de verschijning van zijn alom bejubelde Heimweefabriek (2008), en nadien het Vergeetboek (2010) is hij niet meer weg te denken van de literaire en wetenschappelijke podia in binnen- en buitenland. Dagblad Trouw schrijft over hem: “Draaisma is als de eskimo met tientallen verschillende namen voor ‘sneeuw’: hij beschikt over een rijke woordenschat die hem in staat stelt nuances aan te brengen waar anderen alleen van ‘vergeten’ en ‘onthouden’ spreken.” De dromenwever (2013) is het zesde deel in Douwe Draaisma’s indrukwekkende, leesbare en boeiende reeks exploraties van de werking van het menselijk brein.

Deze avond wordt georganiseerd in samenwerking met de werkgroep Inspiratie van de Protestantse Kerk Sneek.


Gustaaf Peek

Gustaaf Peek (Haarlem, 1975) studeerde Engelse Taal- en Letterkunde aan de Universiteit Leiden. Na zijn studie richtte hij zich in eerste instantie op het schrijven van poëzie.

In de zomer van 2006 verscheen zijn debuutroman Armin. De titel verwijst naar het romanpersonage Armin Immendorff, een jonge SSer die als verloskundige aangesteld is in een zogeheten Lebensborn-kliniek in Hitler-Duitsland. Het Sonderhospital, waar in de hoogtijdagen van het nationaal-socialisme honderden arische babys ter wereld werden gebracht (al dan niet verwekt door blonde en blauwogige SSers).
In Peeks tweede roman Dover (2008) is de Chinese vluchteling Tony de hoofdfiguur van een drama dat zich begin deze eeuw ook werkelijk heeft afgespeeld, toen 58 illegale Chinezen per vrachtschip in Dover aankwamen maar gestikt bleken te zijn in een tomatencontainer.

In september 2010 verscheen zijn roman Ik was Amerika die (net als het debuut Armin) zich deels afspeelt ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Hoofdpersoon is de Nederlander Dirk Winter die vechtend voor de nazis in Noord-Afrika krijgsgevangen genomen wordt, en door de geallieerden naar een kamp in het zuiden van de Verenigde Staten wordt overgebracht. Daar raakt hij bevriend met een zekere Harris. Zesendertig jaar later keert Dirk terug naar Amerika om zijn oude vriend weer te ontmoeten. Ik was Amerika werd zowel met de BNG Nieuwe Literatuurprijs als met de F. Bordewijk-prijs bekroond.

Peeks vierde roman Godin, held (2014) vertelt in omgekeerde chronologie het verhaal van een onverwoestbare liefde tussen Tessa en Marius. We beginnen met Tessa die Marius overleeft, en sterft, en we eindigen met Tessa die Marius nog niet kent en zich een toekomstige minnaar voorstelt. De tijd die zij samen doorbrengen is steeds zeer beperkt (meestal in hotelkamers); voor de buitenwereld delen zij het leven met anderen. Toch is het dit samenzijn, en de hunkering daarnaar, dat beide levens ware betekenis geeft. Godin, held is een intense leeservaring, zeker ook door zinnelijke seksscènes. De roman werd in 2015 genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs.

Gustaaf Peek is tevens redacteur van het literair tijdschrift De Revisor.

Foto: Maria Hermes


Lize Spit

Lize Spit (Viersel, 1988) heeft met haar debuutroman Het smelt (2016) in één zinderende literaire klap haar naam gevestigd. Het boek kreeg louter lovende recensies. Spit groeide op in de Belgische Kempen. Ze studeerde aan de ‘School of Arts’ van de Erasmushogeschool Brussel, waar ze een master in scenarioschrijven haalde. In 2013 won ze zowel de jury- als publieksprijs van de schrijfwedstrijd Write Now!.

Spit publiceerde korte verhalen en poëzie in onder andere de tijdschriften Tirade, De Gids en Das Magazin. In januari 2016 verscheen haar eerste roman Het smelt. De literaire pers was jubelend. Het NRC sprak van “een oorspronkelijk en indrukwekkend debuut, zonder twijfel een van de beste, rijpste en trefzekerste in tijden”. Inmiddels is het boek een bestseller. Medio april 2016 werd bekend dat er een Engelse vertaling van de roman in de maak is, ook wordt er gesproken over een verfilming.

In Het smelt gaat Eva, een vrouw van 27 jaar met een blok ijs achter in haar auto, tegen oudjaar 2015, terug naar haar geboortedorpje Bovenmeer in de Kempen. Ze herinnert zich in korte fragmenten een aantal beslissende gebeurtenissen uit de zomer van 2002, toen ze een jaar of 13 was. In Eva’s geboortejaar worden in het Vlaamse Bovenmeer slechts twee andere kinderen geboren, allebei jongens. De drie maken er hun hele jeugd het beste van, tot de pubertijd aanbreekt. Opeens ontstaan er andere verhoudingen. De jongens bedenken wrede plannen en de bedeesde Eva kan hieraan meedoen, of haar enige vrienden verraden. Het is duidelijk dat de terugkerende vrouw zint op wraak. Spit weet met fraaie taal en detaillering 480 pagina’s lang de spanning van een luguber raadsel vast te houden. Tot een apotheose die wij hier niet als spoiler zullen weggeven.


Maartje Wortel

Maartje Wortel (Eemnes, 1982) volgde de opleiding Beeld & Taal aan de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam. Ze publiceerde talloze korte verhalen in de literaire tijdschriften Passionate Magazine, De Brakke Hond en De Gids. Haar columns verschenen in NRC Next en Trouw.

Wortel debuteerde in 2009 met de verhalenbundel Dit is jouw huis, waarvoor zij de Anton Wachterprijs ontving. In 2011 verscheen haar eerste roman Half Mens. Het boek handelt over een Amerikaanse taxichauffeur die een Nederlands meisje aanrijdt. Inspiratiebron voor het boek was een artikel over de psychische stoornis BIID (Body Integrity Identity Disorder). Dit is een zeldzame neuropsychiatrische aandoening waarbij patiënten van jongs af aan één van hun ledematen of een deel daarvan ervaren als zijnde niet-lichaamseigen. Ze zijn er van overtuigd dat het lichaamsdeel niet bij ze hoort, of dat het niet hoort te bewegen. Het liefst zouden ze geamputeerd of verlamd zijn.

In 2014 verscheen de goed onthaalde roman IJstijd, waarvoor Wortel de BNG Bank Literatuurprijs won. Volgens de jury overtuigt Maartje Wortel met haar nuchtere, constaterende stijl: Met weinig tell, in achteloze, kunstige streken, zet Wortel de psyche van haar personages feilloos neer. Zo ook James Dillard, de hoofdpersoon in IJstijd, die op zijn achttiende leeftijd door zijn moeder buiten de deur wordt gezet. Geholpen door een oneindig fortuin leidt hij een doelloos en apathisch leven in chique hotelkamers, waar het hem aan niets ontbreekt. Dillards leven wordt overhoop gegooid als hij wordt gebeld door de redactrice van een uitgeverij met het verzoek een non-fictie boek te schrijven. Van het ene op het andere moment verandert zijn (gedachte)wereld.

Maartje Wortel werkte samen met o.a. Anne Soldaat, Conny Janssen Danst, FOAM, Spinvis en het Sandberg Instituut.

Foto: Keke Keukelaar

Trio Giphart & Chabot

De nieuwe voorstelling van Ronald Giphart en Bart Chabot - Trio Giphart & Chabot – wordt u aangeboden in samenwerking met het Theater Sneek. Als stichting LAS willen we daarmee ons tweede lustrum luister bij zetten. Bart Chabot zou bij het eerste LAS-lustrum (2010) Sneek al aandoen, maar toen werd er een tumor ontdekt in zijn hoofd.

Overal in den lande proberen wij mensen te verpozen met onze woorden, wij zijn vertegenwoordigers in troost, schreef ooit Martin Bril over de theatervoorstelling Giphart en Chabot met Bril (2005 - 2007). In 2008 kwam de opvolger, De Grote Liefde, een show die helaas vroegtijdig moest worden afgebroken wegens de ziekte van Martin Bril.
Dit voortijdige einde heeft altijd geknaagd. Het voornemen om na het overlijden van Martin Bril snel weer op de bühne troost te vertegenwoordigen, werd ruw verstoord door fysieke perikelen van Bart Chabot. Maar dat spook lijkt te zijn overwonnen, vandaar dat Giphart en Chabot nu voor derde keer het land intrekken met een vrolijke, hilarische, ontroerende, wijze, bijzondere en uitermate onderhoudende voorstelling.

Barthelomeus Antonius Wilhelmus (Bart) Chabot (Den Haag, 1954) is, naast zijn dichtwerkzaamheden ook regelmatig op tv en in het theater te zien. Hij brengt singles en cds uit en is vaste deelnemer aan het Groot Dictee der Nederlandse Taal.
Tussen 1996 en 2003 publiceerde Chabot een vierdelige biografie van Herman Brood.
Over zijn ziekte en de bijbehorende bestralingen schreef Chabot het boek Diepere Lagen. In 2013 schreef Chabot zijn eerste roman, Triggerhappy.

Ronald Edgar Giphart (Dordrecht, 1965) werd als auteur vooral bekend met boeken als Ik ook van jou (1992) en Phileine zegt sorry (1996).
Giphart studeerde Nederlands in Utrecht, maar na drie jaar brak hij zijn studie af. Tijdens zijn werk als nachtportier begon hij te schrijven. Giphart debuteerde in 1992 met Ik ook van jou. Hij schreef daarna een hele reeks romans en werkte mee aan diverse televisieseries. Hij publiceert in uiteenlopende tijdschriften, waaronder het NS-tijdschrift Rails, waarvan hij enige tijd hoofdredacteur was.

Zijn laatste roman Harem (2015) gaat over een zoon die aan de hand van foto’s, geruchten en gesprekken een biografie over zijn beroemde maar voor hem vrijwel onbekende vader schrijft.

Foto: Marc Deurloo & Anton Corbijn

Willem Jan Otten

Willem Jan Otten (Amsterdam 1951) is een schrijver/dichter, met een veelzijdig en rijk oeuvre van poëzie, verhalend proza, toneel, kritieken en essays, waarvoor hij een veelheid aan literaire prijzen in de wacht sleepte. Otten is gehuwd met de schrijfster Vonne van der Meer. Hij is eredoctor van de Universiteit van Utrecht.

In 1973 debuteerde hij als dichter met de bundel Een zwaluw vol zaagsel. Het leverde hem direct zijn eerste literaire prijs op (Reina Prinsen Geerligsprijs). Na het verschijnen van zijn roman Ons mankeert niets in 1994 raakte Otten betrokken in de discussie over het euthanasievraagstuk.

In de roman wordt een huisarts geconfronteerd met patiënten die vinden dat ze volkomen gezond zijn. Ons mankeert niets. Maar, het zijn de mensen die niet verder willen leven. Hoe moet de gewetensvolle huisarts hen benaderen? Dat is één van de vragen die de roman zijn spanning geven. Moet een arts de doodswens van zijn patiënten respecteren, en afwachten tot zij hun plannen ten uitvoer brengen? Of getuigt het juist van respect als hij zijn uiterste best doet om hun wanhoopsdaad te verhinderen?

Naar aanleiding van zijn bekering tot het katholieke geloof, publiceerde Otten in 1999 Het wonder van de losse olifanten, met als ondertitel: een rede tot de ontwikkelden onder de verachters van de christelijke religie. Eigentijdse christenen, stelt hij, willen hun leerstellingen zo ruim interpreteren dat je er met je verstand bij kunt. Dat doet hij anders: hij wenst de christelijke religie uitsluitend te consumeren in de klassieke bereidingswijze, d.w.z. met huid en haar. Dat gaat tegen de rede in, en daarom is zijn geloof ook precies wat het alleen maar zijn kan: geloof.

In 2004 verscheen zijn roman Specht en zoon, die bekroond werd met de Libris Literatuur Prijs. In deze roman vertelt Otten het verhaal van portretschilder Felix Vincent die van een rijke industrieel de opdracht krijgt zijn gestorven zoon te schilderen. Uit het juryrapport: De roman gaat over wezenlijke zaken als zien en gezien worden, beeld en werkelijkheid, scheppen en geschapen worden, geboorte en dood. Onmiskenbaar plaatst Otten deze thematiek in de christelijke traditie van het bijbelse scheppings-, lijdens- en opstandingsverhaal; talloze elementen in de roman verwijzen op een knappe manier naar de Bijbel en de iconologische traditie.

Nog een greep uit zijn literaire prijzenkast: Herman Gorterprijs (1981), Jan Campertprijs (1992), Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre (1999) en de P.C. Hooft-prijs voor beschouwend proza (2014).

Deze avond wordt georganiseerd in samenwerking met de Commissie Vorming en Toerusting van de Protestantse Kerk Sneek.

 
© Stichting Literaire Activiteiten Sneek
terug naar boven